Miłość to życie
Wielu ludzi zadaje sobie pytanie – czym jest tak naprawdę miłość? Niektórzy wymyślają piękne i romantyczne definicje miłości, sentencje które nie mają końca. Używają pięknych i doniosłych, patetycznych słów. Więc czym jest owa miłość? Odpowiedź nasuwa się sama, gdy patrzy się na otaczający świat, na piękno przyrody, na ludzi których się kocha. Bowiem miłość to życie, życie to, to co nas otacza, to dzieci, na które codziennie patrzymy i dziękujemy Bogu że są, że możemy je kochać. Przecież żyją one dla nas, a my dla nich, kochamy je, a one nas – bezinteresownie i bez granic. Życie to również miłość obojga małżonków, to nie tylko ślubowanie sobie miłości aż do śmierci, ale coś magicznego, ponadczasowego i pięknego. Bo czym byłoby życie bez kochania? Byłoby puste i bezwartościowe. Nie byłoby dla kogo budzić się codziennie rano, wracać do domu. W życiu powinno być miejsce dla miłości, a jeśli tego nie ma staje się ono szare i bezużyteczne. Niektórzy boją się miłości, boją się życia, bo jak powiedział słynny Bertnand Russell: „Bać się miłości, to bać się życia; kto boi się życia jest już trzy czwarte martwy”. Zgadzam się w pełni z owymi słowami, gdyż kto nie żyje pełną piersią, kto nie kocha ten nigdy nie dowie się czym tak naprawdę jest życie. Bowiem trzeba w życiu doświadczyć wiele chwil, aby móc powiedzieć że się żyje. Nieraz są to chwile bolesne i przykre, bo i taka potrafi być miłość, ale w życiu jest wiele wspaniałych i szczęśliwych chwil, które dłużej tkwią w naszych sercach, o których pamiętamy nieraz całe życie i które przyćmiewają te gorsze dni. Nie można powiedzieć też żeby szukać owej miłości, bo wtedy będziemy wiedzieć co to życie. Miłość sama do nas przychodzi, wkracza niepostrzeżenie w nasze serca, czasem pojawia się wtedy gdy jej jeszcze nie chcemy. Ale dlatego warto właśnie żyć, warto żyć dla siebie, dla małżonka, dla dzieci, dla tej miłości. Dopiero wówczas odnajdziemy sens życia, sens, którego nikt i nic nam nie zabierze. Bowiem miłość to życie, a życie to piękno.
Często nie doceniamy tego co jest nam dane, ponieważ myślimy że mamy to na zawsze i nikt i nic tego nie może zmienić. Jednak, że jest całkiem inaczej dowiadujemy się dopiero jak mamy to stracić i wówczas walczymy o to życie, robimy wszystko, aby to zmienić. Wówczas myślimy, że życie nie zostało nam dane, ale tak naprawdę zostało nam pożyczone i musimy zrobić wszystko, aby na nie zasłużyć. A jak to zrobić? W jaki sposób zasłużyć sobie na to życie? Najlepszym sposobem wydaje się poświęcenie bliźnim, skupienie się nie na sobie, ale na drugim człowieku, pomóc mu odnaleźć drogę jeśli zabłądził, wskazać co dobre a co złe. Mimo, że często każdemu z nas zdarza się zabłądzić, to jednak odnajdujemy w sobie siłę, aby odmienić swój los, swoje życie. A potem? Potem należy skupić się na innym potrzebującym i szukającym własnej ścieżki życiowej. Bowiem wówczas odnajdziemy prawdziwy sens życia, odnajdziemy prawdziwe szczęście – nie tylko tu na ziemi w życiu doczesnym, ale również to życie wieczne. Tak więc pochylmy się nad ubogim, nie znaczy to aby wspierać go finansowo (chociaż datek na chleb nie jest rzeczą nikczemną) ale należy choć postarać się w znalezieniu mu pracy czy też pomóc poszukać dachu nad głową. Pochylmy się również nad błądzącym, który zboczył z uczciwej drogi życiowej, czy popadł w jakieś uzależnienie. Dajmy szansę na dobro, na tworzeniu dobra, a wówczas możemy choć w minimalnym stopniu zasłużyć sobie na życie. Wiele razy słyszymy w mediach o ludziach, którzy czynią dobro. Robią to nie dla rozgłosu, nie dla poklasku i sławy, ale z dobroci serca. Często wiedzą jak potrafi kruche być życie, dlatego pokazują innym co czynić, aby na nie zasłużyć. Tworzą się różnego typu organizacje charytatywne, które pomagają nie tylko biednym i potrzebującym, ale również tym, którzy walczą o swoje życie, którzy nawet nie mogą powiedzieć, że zasłużyli…Bo ile jest ludzi, którzy ucierpieli w wypadkach, ile ludzi dosięgła straszliwa i ciężka choroba, a ilu dzieci nie urodziło się wcale, bo matka tego nie chciała…? Tak więc dostrzeżmy bliźniego w potrzebie i walczmy o jego życie. To z pewnością kiedyś nam zaprocentuje.
Wszyscy ludzie w młodości marzą, aby zostać kimś sławnym, rozpoznawalnym na ulicy, mieć rzeszę fanów. Uważają, ze takie życie jest super, na wszystko nas stać, możemy sobie pozwolić na różnego rodzaje luksusy o których zwykły śmiertelnik może sobie tylko pomarzyć. Jest w tym oczywiście dużo prawdy, jednak trzeba być naprawdę odpornym psychicznie, aby po osiągnięciu sukcesu nie uderzyła nam tak zwana woda sodowa do głowy. Niektórzy osiągają sukces zbyt wcześnie, nie dorastają jeszcze do roli idola rzeszy wielbicieli. Ich życie zamienia się w piekło, każdy chce mieć z nimi fotkę, musi mieć gromadę ochroniarzy przy sobie, aby jego fani go po prostu nie rozszarpali. Nic więc dziwnego, iż duża grupa młodych ludzi, która osiągnęła szczyty sukcesu zbyt wcześnie, bardzo szybko z niego spada i już nigdy nie trafia tam z powrotem. Nie chodzi tu tylko o konkretną branżę, tak się dzieje niemal wszędzie. Nie ma znaczenia czy jest to młody aktor, piosenkarz czy piłkarz, jeśli nie jest rozsądnie prowadzony i sam nie potrafi docenić to co go spotkało w życiu to wcześniej czy później pójdzie na dno, gdyż na jego miejsce czeka tysiące kolejnych młodych ludzi chcących spróbować swoich sił w danej branży. Droga do sukcesu jest jednak naprawdę ciężka, musimy być bardzo ambitni, pewni siebie czasem nawet zbyt pewni, abyśmy mogli radzić sobie z problemami związanymi z dojściem na sam szczyt. Wiadome jest iż człowiek rozpoznawalny na ulicy nie ma tak naprawdę życia prywatnego. Krążą za nim fani czy wścibscy fotoreporterzy chcący tylko zrobić jakieś zdjęcie, które pokarze dana gwiazdę w złym świetle. Ciężko jest być kimś sławnym, ciężko też się żyje zwykłemu szaremu człowiekowi, ale to oczywiście z zupełnie innych powodów. Niejednokrotnie zapewne gwiazdy marzą, aby stać się kimś anonimowym, żeby spokojnie chodzić po ulicy czy udać się na zakupy nie obawiając, że jakiś rozszalały tłum nas zaatakuje w celu rozdania autografów. Musimy tak kierować swoim życiem, abyśmy bez względu na to kim byli i co robili, byli zawsze pewni tego, ze właśnie tak Zycie nam w zupełności odpowiada.
Każdy kiedyś zastanawia się nad sensem swojego istnienia. Życie to wspaniały dar, trzeba czasem pomyśleć, jak żyć godnie i być zadowolonym ze swojego życia, aby na starość patrząc wstecz można było stwierdzić, że przeżyliśmy je w sposób najbardziej optymalny. Trzeba jak najwcześniej dostrzec jeśli żyjemy tylko z dnia na dzień. Praca, dom, praca i tak w kółko, tak właśnie postępuje duża część społeczeństwa. Oszczędzają, szkoda im wydawać pieniędzy a potem jest już za późno, aby je zużytkować na własne przyjemności, gdy pojawiają się dzieci, następnie wnuki wtedy nasze oszczędności są kierowane głównie na ich wychowanie. Trzeba czasem nie kalkulować, ze coś jest drogie, ze nas na coś nie stać, musimy czasem iść na całość gdyż nasze życie nie może być tylko monotonią codziennego dnia. Młodzież chce jak najszybciej dorastać, ponieważ dorośli nie muszą się nikomu tłumaczyć, mogą robić co się im podoba. Gdy już wejdą w dorosłe życie, stwierdzają jednak zupełnie co innego, rzeczywistość bywa bardzo brutalna. Każdy wówczas marzy, aby cofnąć się z powrotem w lata dziecinne, gdy żyło się beztrosko, czas spędzało się na zabawie i nie przejmowało się jutrzejszym dniem. Trzeba przejść przez życie tak abyśmy byli z niego zadowoleni. Czasem trzeba zaryzykować w życiu, aby dojść do czegoś, nie można bać się podejmować ryzyka nawet wtedy, gdy myślimy, że to nie ma sensu ponieważ może to być właśnie środek do naszego osobistego szczęścia. Wiadome jest jeśli się realizujemy w swoim życiu, dążymy do tego by robić to co kochamy to zawsze będziemy szczęśliwi. Nie można wpaść w pułapkę i zajmować się rzeczami, które nas nie interesują, wtedy czujemy się zagubieni, niespełnieni, nasze życie jest wtedy monotonne i nudne. Nasze szczęście głównie polega na tym, aby żyć dla celów, po osiągnięciu których będziemy dumni z siebie a nie rozgoryczeni. Życie wymaga od nas podejmowania decyzji, czasem lepiej jest się zastanowić dwa razy, rozpatrzyć wszystkie za i przeciw, abyśmy potem nie żałowali konsekwencji jakie mogą wyniknąć z nierozważnego podejścia do danego tematu.
W dobie XXI wieku człowiek żyje w zastraszającym tempie, ciągle wymaga od swojego życia coraz więcej. Rozwijają się wszystkie dziedziny naszego życia, musimy wiec podążać za nimi, aby nie pozostać z tyłu. Jednakże ta pogoń nie zawsze wychodzi nam na dobre. W dzisiejszych czasach człowiek nie m czasu praktycznie na nic. Większość jego życia zajmuje praca, wiadome jest iż pieniądze to bardzo ważny aspekt właściwego funkcjonowania. Każdy chce mieć ich jak najwięcej, jednak musimy pamiętać iż pieniądze to tylko środek do naszego osobistego szczęścia a nie główny cel w naszym życiu. Człowiek nieustannie jest zabiegany, w wolnych chwilach zamiast odpoczywać woli załatwiać swoje sprawy, koncentruje się na własnym, osobistym dobru, nie myśli zbytnio o innych. Duża część społeczeństwa wybiera życie w samotności, wolą sami iść przez życie, nie oczekują wsparcia od nikogo. Jednak takie podejście do życia wcześniej czy później się na nich odbije. To żadna przyjemność wracać do pustego mieszkania, nie mogąc z nikim porozmawiać, z nikim podzielić się wrażeniami z mijającego dnia. Ludzie gdy są młodzi nie myślą jednak o konsekwencjach takiego właśnie wyboru bycia samotnikiem. Założenie rodziny powinno być naszym głównym celem w życiu. Rodzina to tak naprawdę największe szczęście jakie może nas spotkać w życiu, niektórzy jednak za późno dochodzą do takiego wniosku. Musimy więc czasem zastanowić się nad własnym życiem, przystanąć na moment, popatrzeć w przeszłość i ujrzeć się w przyszłości czy prowadzony przez nas tryb życia, dążenie za wszelką cenę do kariery zawodowej, sukcesu, nie doprowadzi nas do zguby. Oczywiście trzeba korzystać z życia gdy się jest młodym, wtedy najlepiej nie angażować się w poważne związki gdyż często uczucie w młodym wieku bywa bardzo kruche, jednak każdy dojrzewa i musi podejmować poważne decyzje jaką na pewno jest założenie rodziny z drugą osobą. Taka decyzja musi być podparta oczywiście solidnymi fundamentami czyli głębokim uczuciem, tylko wtedy możemy być pewni, iż nasze życie będzie radosne.