Życie w mieście a życie na wsi
Każdy człowiek ma swoje korzenie, wsiąka w miejsce w którym się urodził. Jednak, gdy później dojrzewa decyduje, gdzie tak naprawdę chce żyć, gdzie chce spędzić resztę swojego życia. Wybiera albo życie w mieście, albo życie na wsi. Każdy wybór przynosi jakieś konsekwencje, każda decyzja ma swoje wady i zalety. Wiele młodych ludzi woli spędzić życie w mieście, ponieważ jest tu o wiele więcej rozrywki. A i dobra pracę można szybciej i łatwiej zdobyć. Jednak w tym tłumie ludzi, w pogoni za pieniądzem, w pogoni za własną karierą zawodową, coraz częściej ludzie zatracają samych siebie. Nie mają czasu na zawieranie nowych znajomości, na spotkania. Często ludzie są anonimowi, nie wiedzą nic o sobie i o swoim życiu. Coraz częściej życie ludzi mieszkających w mieście staje się szare i monotonne. Ale nie musi tak przecież być, wystarczy odrobinę dobrej woli i można zupełnie odmienić swoje życie. Przecież miasto oferuje sporo ciekawych, interesujących atrakcji. Choćby wyjcie do kina czy do teatru zmienia perspektywę myślenia. Prawie na każdym kroku można spotkać ciekawe miejsce, wystarczy trochę się rozejrzeć i już życie staje się o wiele piękniejsze. A ci, którzy nie potrafią odnaleźć się w wielkim świecie coraz częściej wyjeżdżają z miast, aby zamieszkać na wsi. Te osoby doceniają spokój, ciszę i świeże powietrze. W takich okolicznościach można naprawdę wypocząć i sprawić iż życie stanie się poukładane, zgodne z rytmem natury. Życie na wsi jest o wiele bardziej szczęśliwsze dla tych, którzy nie gonią za pieniądzem, za sławą , za sukcesem. Można również zwrócić uwagę jak piękne bywają pory roku. W zimie las pięknie oszroniony, wiosną urok ćwierkających ptaków, latem zapach świeżo skoszonej trawy, a jesienią kolorowe pola i lasy. Życie staje się zupełnie łatwiejsze, nawet łatwiej rozwiązywać swoje problemy, wsłuchać się w siebie. Jednak dla wielu życie na wsi jest dobre, ale tylko od czasu do czasu, które owocuje wyjazdem na urlop. Tak więc to czy ktoś woli żucie w mieście czy życie na wsi uwarunkowane jest od indywidualnych potrzeb człowieka.
Wiele sławnych ludzi lubi być w centrum uwagi, pragnie być podziwianych i uwypuklać cechy swojego wyglądu z których są bardzo dumni. Jednakże wiele fotek nie pokazuje ich z dobrej i tej pięknej strony, ale wręcz odwrotnie. Chyba wszyscy paparazzi chcą i dążą do zdobycia zdjęcia, które zdemaskuje wizerunek sławnych gwiazd. Czaja się oni w ukryciu, nieraz siedzą w jednym miejscu nawet kilka, czy kilkanaście godzin, by zrobić upragnione i tak pożądane zdjęcie. Fotki takie sprzedawane są nieraz za ogromne pieniądze do różnych wydawnictw na całym świecie. Zyskuje paparazzi, ale traci gwiazda. Fotka taka obiega cały świat w mgnieniu oka, począwszy od gazet, skończywszy na Internecie. A w sieci aż huczy od plotek, ploteczek i komentowania tego co aktualnie dzieje się. Również takie fotki trafiają do telewizji i do szerszego odbiorcy. We współczesnym świecie wszystko jest bowiem na sprzedaż. Zdjęcia gwiazd w dwuznacznych sytuacjach, bądź bez makijażu lub w kompromitujących je zdarzeniach stają się pożywką dla mass mediów. Nieraz i przeciętny obywatel tego świata szuka odnośników z gwiazdorskiego stylu bycia do swojego życia i mówi, że zarówno jednej stronie jak i drugiej zdarza się zrobić coś głupiego i kompromitującego jego zachowanie, bądź wygląd. W poszukiwaniu za sensacja wielu dziennikarzy szpera i wyszukuje różne fotki sławnych ludzi z czasów ich lat młodości bądź dzieciństwa. Dopiero wówczas widać jakie zmiany zaszły w wyglądzie danej gwiazdy. Często zdjęcia takie staja się tematem do spekulacji ile ta osoba wykonała operacji plastycznych. Jednak nie tylko wygląd jest brany tu pod uwagę, ponieważ często takie fotki łączone są z dzieciństwem sławnej osoby. Tworzone są rozległe biografie, które wręcz usiane są takimi fotkami. Do każdego zdjęcia jest odpowiedni komentarz. A ponieważ jedne portale internetowe, czy wydawnictwa kochają niektóre gwiazdy, wówczas komentarze są im przychylne. Jednak często jest odwrotnie i fotki ukazują słabość i nieraz ułomność charakteru sławnych ludzi.
Przeglądając liczne strony internetowe można natrafić na wiele fotek. Często zamieszcza się też liczne fotografie na wszelkiego rodzaju stronach społecznościowych. Jedne są dobrze wykonane, czyste, a nawet humorystyczne, a drugie zamieszczane są bez jakiegokolwiek uzasadnienia, jakby niewiadomo na co i czemu służyły. Ale wszystkie zazwyczaj mają jedną wspólną cechę – są po to aby inny je oceniali lub widzieli jak nam się żyje. Takie fotki dają nam sporo frajdy i dobrej zabawy, gdy na przykład widzimy znajomego w ciekawej pozie, bądź czytamy ciekawy opis owej foteczki. Jednakże z prawdziwą fotografią owe fotki nie maja nic wspólnego. Często wykonywane są przez amatorów, którzy nie znają się na prawdziwej sztuce z tego zakresu. Choć bywa i tak, że amator staje się prawdziwym artystą i ze zwykłego zdjęcia potrafi zrobić arcydzieło, którego nie powstydziłby się największy fotografik. Co prawda istnieje wiele programów do obróbki zdjęć, są one coraz to nowsze i coraz to bardziej ciekawsze. Jednak często zwykłe i nie ciekawe fotki zamieniają się w prawdziwe arcydzieło. A co to powoduje, co sprawia, że tak właśnie się dzieje? Z całą pewnością bogata wyobraźnia owego amatora – artysty. Fantazja, która staje się niepowtarzalna. Fotki można również spotkać na innych stronach internetowych, choćby na tych które poświęcone są wystrojom wnętrz. W zależności od naświetlenia, od odpowiedniej odległości danego obiektu można zrobić zupełnie odmienne fotki. To również zależy od tego, który fotografuje, od jego umiejętności i doświadczenia. Nieraz z pięknego wnętrza można zrobić nieciekawe i nudne ujęcie, a z kolei z brzydkiego wnętrza można wykonać piękne fotki, które zawierają w sobie harmonie ślicznych kolorów i odpowiednie nasłonecznienie, bądź inne naświetlenie. Tak więc trzeba pamiętać komu powierza się zrobienie zdjęcia – czy to swojego, czy jakiegoś obiektu, który chcemy, aby dobrze i korzystnie wyglądał, ponieważ ze wszystkiego można zrobić dzieło sztuki i zabawić się w artystę.
Człowiek uczy się przez całe życie, począwszy od dzieciństwa, aż do starości. Bowiem już jako małe dziecko uczy się otaczającego świata, mały człowiek uczy się stawiać pierwsze kroki, uczy się mówić – poznaje co to życie i jak ma w nim funkcjonować. Później gdy nieco podrośnie i wkracza w bardziej odpowiedzialne życie również czeka go nauka, nie tylko ta w szkole, ale również uczy się przetrwać i godnie funkcjonować w życiu. Etap dorosłości również owocuje nauką życia, ponieważ ile razy człowiek musi uczyć się na własnych błędach. Przez całe swoje życie należy wyciągać właściwe wnioski ze swoich błędów, naprawiać różne niedoskonałości i niedociągnięcia w swoim charakterze i sprawiać aby życie było dobrze i właściwie wykorzystane. Bo nic gorszego jak żałować czegoś w swoim życiu, że się czegoś nie zrobiło, nie poznało. Człowiek często bierze przykład w życiu od mistrza, od autorytetu, który jest niejako drogowskazem w nieraz to trudnym i zawiłym życiu. Dlatego należy mieć autorytety, ale dobre i takie które kierują się w życiu pewnymi zasadami, ideałami. Jednak nic bardziej nie uczy jak upływający ciągle czas, który mija bezpowrotnie i który nieraz pokazuje co w życiu przeoczyliśmy. Niektórzy niestety zdobywają tylko wiedzę, uczą się jak najwięcej i jak najczęściej zaglądają do książek do słowników. Jednak mądrości nie można się nauczyć. Nabywa się jej w różnych etapach swojego życia. Można posiadać mnóstwo przymiotów mądrego człowieka, jednak mądrość życiowa to jedna zasadnicza cecha, która wyróżnia przeciętnego człowieka z tłumu. We współczesnej dobie szeroko rozwiniętej cywilizacji, człowiek nie jest w stanie pojąć wszystkiego, choćby nie wiem jak długo zgłębiał tajniki wiedzy i żył setki lat. Całe życie to za mało, aby poznać wszystko co dała nam cywilizacja. Jednak gdy człowiek nauczy się choćby cząstki i dobrze tą wiedzę spożytkuje, wówczas jest to cenniejsze niż posiadanie ogromnych zasobów wiedzy. Całe życie to nauka, a naukę zdobywa się małymi i uważnymi krokami, aby nie przegapić tego co w życiu jest najcenniejsze.
Wielu ludzi zadaje sobie pytanie – czym jest tak naprawdę miłość? Niektórzy wymyślają piękne i romantyczne definicje miłości, sentencje które nie mają końca. Używają pięknych i doniosłych, patetycznych słów. Więc czym jest owa miłość? Odpowiedź nasuwa się sama, gdy patrzy się na otaczający świat, na piękno przyrody, na ludzi których się kocha. Bowiem miłość to życie, życie to, to co nas otacza, to dzieci, na które codziennie patrzymy i dziękujemy Bogu że są, że możemy je kochać. Przecież żyją one dla nas, a my dla nich, kochamy je, a one nas – bezinteresownie i bez granic. Życie to również miłość obojga małżonków, to nie tylko ślubowanie sobie miłości aż do śmierci, ale coś magicznego, ponadczasowego i pięknego. Bo czym byłoby życie bez kochania? Byłoby puste i bezwartościowe. Nie byłoby dla kogo budzić się codziennie rano, wracać do domu. W życiu powinno być miejsce dla miłości, a jeśli tego nie ma staje się ono szare i bezużyteczne. Niektórzy boją się miłości, boją się życia, bo jak powiedział słynny Bertnand Russell: „Bać się miłości, to bać się życia; kto boi się życia jest już trzy czwarte martwy”. Zgadzam się w pełni z owymi słowami, gdyż kto nie żyje pełną piersią, kto nie kocha ten nigdy nie dowie się czym tak naprawdę jest życie. Bowiem trzeba w życiu doświadczyć wiele chwil, aby móc powiedzieć że się żyje. Nieraz są to chwile bolesne i przykre, bo i taka potrafi być miłość, ale w życiu jest wiele wspaniałych i szczęśliwych chwil, które dłużej tkwią w naszych sercach, o których pamiętamy nieraz całe życie i które przyćmiewają te gorsze dni. Nie można powiedzieć też żeby szukać owej miłości, bo wtedy będziemy wiedzieć co to życie. Miłość sama do nas przychodzi, wkracza niepostrzeżenie w nasze serca, czasem pojawia się wtedy gdy jej jeszcze nie chcemy. Ale dlatego warto właśnie żyć, warto żyć dla siebie, dla małżonka, dla dzieci, dla tej miłości. Dopiero wówczas odnajdziemy sens życia, sens, którego nikt i nic nam nie zabierze. Bowiem miłość to życie, a życie to piękno.